büyük ve onursal liderimizin ibret dolu yaşam öyküsü: yayına başladık, 31 bölümün hiçbirini kaçırmayın

uyarı: bu kisa yaşam öyküsünde anlatılanlarin tümü gerçektir. hikayemizde liderimiz ve yakın çevresinin isimleri, şehir ve köy adları bilhassa gizlenmiştir. büyük ve onursal liderimizin ismi, ikinci bir parti kararına kadar gizli tutulacaktır. hikayede liderimizin gerçek resmi bir kez kullanılacaktır. diğer bütün resimler canlandırmadır. liderimizin yer aldığı fotografı tespit eden dikkatli üyelerimize, dünyanın işe yarayan tek parti programı olan -komikparti program kitap ayracı- hediye olarak gönderilecektir.

bölüm bir: açlık ve onur
büyük onursal liderimiz, geçen yüzyılın başlarında ege denizine nazır bir çiftlikte dünyaya geldi. kesin doğum tarihi bilinmemekle birlikte, tarihçiler 1905 sonbaharında birleşmektedir.
bizim büyük onursal liderimiz de, bütün büyük liderler gibi fakir bir ailenin evladıydı. annesi hakkında ileri sürülen iddiaların gerçeklerle hiçbir ilgisi yoktu. tam aksine liderimizin sevgili annesi, çevresinde iffetiyle tanınan mazbut bir hanımefendiydi. liderimizi dünyaya getirdiği için, tüm eşekler tarafından minnet duyulması gerekirken, çirkin iftiralara maruz kalması da, sanırız büyük bir nankorlüğün eseri olabilir.
o, tek göz ahırda yaşayan sekiz kişilik ailenin en küçük sipasiydi. babası damızlık bir eşekti. görevi gereği gece gündüz demeden çalışırken, bir taraftan çiftlikteki bir grup eşeğin düzenlediği toplantılara katılıyor, ahıra çoğu kez kargalar kahvaltıdayken geliyordu. ailenin geçimini ve ahırın sorumluluklarını büyük ölçüde liderimizin annesi üstlenmişti. ağir işlerde çalışıyor, evlatlarına getireceği bir tutam saman için yüzlerce kilo yükler altında, gün boyu eziliyordu. yağmur, çamur, kar, fırtına, hastalık dinlemeyen kahya ve yardımcıları, cefakar eşeği öldüresiye çalıştırıyorlardı. zavallı anne eşek, ahıra geldiğinde yorgunluktan yığılıp kalıyor, yüzülen sırt derisinden sızan kanları evlatlarından gizlemeye gayret ediyordu..

büyük onursal liderimiz , parti ezbercileriyle bir söyleşisinde, güzel gözleri nemlenerek o günleri şöyle ifade buyuruyorlardı: (saygıyla.)


'evde bir tek babamın beslenme sorunu yoktu. damızlık olduğundan, o'na işyerinde mutlaka yem verilirdi. ama ahırın diğer bireyleri olan bizler, çoğu kez mutlak açlık içinde idik... annem işten döndükten sonra bir köşeye çekilir, zaten bir tutamlık olan samana ilişmezdi. o, işe giderken, yol kenarında bulduğu kurumuş otlarla yetinirdi. kardeşlerim de samandan birkaç çop alıp, en küçükleri ben olduğum için benim yememi beklerlerdi. her aksam sofrada açlığın korkunç ağırlığı ve fedakarlığın onuru bir arada yaşanırdı..'

(ikinci bolum 21 nisan pazartesi gunu yayinlanacaktir.)
(devam edecek)